Muztag Ata or Peak Lenin?
Muztag Ata Sometimes the Detour Becomes the Adventure There may be no mountain in the world better suited for skiing than Muztag Ata (7,546 m). Its long, gentle snow slopes with very few steep sections make it a dream mountain for ski mountaineers. Camp 3, located at around 6,800 metres, is also an ideal place to gain experience living and climbing at high altitude excellent preparation for a future 8,000-metre expedition. Full of anticipation, we travel to China, a country I had heard and read a great deal about but had never visited before. During our first days in the mountains, we stay in traditional yurts heated by a coal stove. To my surprise, there is even a sauna. Before continuing towards the Chinese border, we make an acclimatisation hike along a mountain ridge to around 3,800 metres. From there, a completely different adventure begins. Almost everywhere we go, we have to register, show our passports and pass through security checkpoints. After a while, I lose count of how many times we have to hand over our travel documents. Apparently, that’s just part of travelling here. By the time we finally reach base camp, we are exhausted. With the sun already setting, we decide to climb the small hill behind camp. Then, at last, she appears: Muztag Ata, slowly emerging from the clouds. Huge, white and impressive a mountain that simply invites you to climb it and ski back down. One of the great advantages of this base camp is that it can be reached by jeep. That makes the expedition far more flexible than most. If the weather turns bad or plans change, it is relatively easy to move to another objective. We immediately take advantage of that flexibility. Since we do not know when or even if we will be allowed to climb Muztag Ata, we decide to make an acclimatisation ascent of Kezi Sel, a peak in the Kongur Tagh massif. The journey alone is an adventure: a true 4×4 expedition across rough tracks through spectacular scenery. Kongur Tagh was first climbed by the legendary British mountaineer Sir Chris Bonington—a story in itself. Unfortunately, the weather continues to disappoint. Instead of waiting in frustration at base camp, we decide to spend two days in the town of Tashkurgan. It is wonderful to enjoy the comfort of a hotel, take a long shower and eat well again. Equally rewarding is the opportunity to learn more about the culture of the Uyghur people. Moments like these make an expedition about much more than reaching a summit. Still, the uncertainty remains. Will we ever be allowed onto the mountain? Time is running out, and eventually we decide to stop waiting. We switch to Plan B and set off for Peak Lenin, a day and a half’s drive away in Kyrgyzstan. As a mountaineer, you sometimes have to accept that your original objective is simply no longer achievable. That is part of expedition climbing. The real challenge is to stay flexible and recognise opportunities where others see only disappointment. On Peak Lenin, everything goes surprisingly smoothly. We climb through Camps 1, 2 and 3 before finally reaching the summit of this magnificent 7,134-metre peak. It is not the mountain we originally came for, and not the ski descent we had dreamed of. But we do return home with another beautiful 7,000-metre summit behind us. Looking back, this journey became much more than an unsuccessful attempt on Muztag Ata. We travelled through several countries, spent countless hours waiting at border crossings, constantly adapted our plans and gained a deeper understanding of how different cultures and systems work. By staying flexible, we experienced an adventure we could never have planned. Expeditions rarely go exactly as intended. Sometimes, taking a different path creates the best memories. And Muztag Ata? It is still on my list. Because, to be honest, I still dream of one day skiing down that magnificent white mountain.
Slotexpeditie Expeditie Academie IV
Zanskar: slotexpeditie Expeditie Academie IV Half augustus 2025 vertrok ik samen met mijn collega-coaches Niek de Jonge en Bas Visscher naar Zanskar, Ladakh, voor de slotexpeditie van Expeditie Academie IV. Drie jaar lang hadden we negen jonge, gedreven alpinisten, Folke Drost, Maël Durand, Claartje Meijs, Jan van der Meulen, Laura Oldenburger, Jules de Ruiter, Alexander Sternfeld, Joris Timmermans en Karlijn de Wit — klaargestoomd voor precies dit moment: de eindexpeditie, in onbekend, ongebaand terrein. We kozen voor het afgelegen Denyai Tokpo-dal, een vallei waar voor zover bekend nog nooit eerder een route was geopend of een top beklommen. Na een week reizen en aanlopen kwamen we voor onze eerste echte uitdaging te staan: een woeste rivieroversteek die ons basiskamp op 4.600 meter scheidde van onze bagage. De oplossing? Zelf een tokkel bouwen. Met man en macht spanden we een lijn over het water, en zo wisten we uiteindelijk al onze tassen droog aan de overkant te krijgen een mooi voorbeeld van improviseren en samenwerken onder druk, precies waar deze expeditie om draait. Vervolgens kregen we ook nog te maken met de hevigste sneeuwval die het gebied in 37 jaar heeft gezien. Niet bepaald de rustige start die je zou wensen, maar precies dat soort tegenslag hoort bij het vormen van een zelfstandig expeditieteam. Ondanks de omstandigheden hebben we in de drie weken die volgden, verspreid over meerdere ropes, uiteindelijk zeven nieuwe routes geopend op toppen tussen 5.600 en 6.135 meter. Zelf stond ik samen met Karlijn, Laura en Claartje op Chortan Rigib East (5.800 m), waar we een nieuwe lijn openden die we “Warrior Girls” noemden — 650 meter, 5b, 45 graden. Een klim waar ik met veel plezier op terugkijk, niet in de laatste plaats omdat ik het team het hele seizoen had zien groeien naar dit niveau. Voor mij is dit precies waar de Expeditie Academie om draait: jonge alpinisten niet alleen technisch klaarstomen, maar ze ook laten ervaren wat het is om samen, onder druk en in totale afzondering, verantwoorde keuzes te maken. Dat een groep uit het platte Nederland zo’n prestatie neerzet in de Himalaya, blijft me raken.
Fitz Roy en Cerro Torre
Patagonië: Fitz Roy en Cerro Torre Eind december 2023 kwam ik samen met de Duitse alpiniste Susanne Süssmeier aan in El Chaltén, Argentinië. Eén doel stond ons helder voor ogen: het Chaltén-massief in Patagonië. De weersvoorspelling zag er goed uit, dus besloten we geen tijd te verliezen en direct op pad te gaan naar ons hoofddoel, de Fitz Roy, via de Supercanaleta. Technisch is dit niet de moeilijkste route naar de top, maar met 1.600 klimmeters door een lange sneeuw- en ijsgeul, die bovenin overgaat in rotsachtig terrein, is het alsnog een zeer serieuze onderneming. We bereikten de top voor zover bekend de tweede Nederlandse beklimming ooit van de Fitz Roy. Niet lang daarna volgde een tweede hoogtepunt: op 12 januari 2024 stonden Susanne en ik op de top van de beruchte Cerro Torre, via de iconische Ragni-route (600m, tot 90° steil, M4). Deze berg staat bekend om zijn snow mushrooms paddenstoelvormige ijsformaties die zich vormen door de constante westenwind en om het aaneenschakelen van mix-terrein: rots, sneeuw en ijs door elkaar, wat het klimmen technisch en onvoorspelbaar maakt. Ook dit was pas de tweede Nederlandse beklimming van deze berg. Daarnaast pakten we nog een aantal kortere routes in het gebied, zoals op El Mocho, Aguja de la Medialuna en de Aguja Guillaumet. Voor deze gedurfde Cerro Torre-beklimming kreeg ik in 2024 de “No Guts No Glory”-award van de NKBV, uitgereikt tijdens de jaarlijkse Herman Plugge Awards voor de meest toonaangevende Nederlandse alpiene prestaties van het jaar. Een mooie erkenning voor een klim die me nog lang zal bijblijven.